Bu yazı, olgunluk kavramının nasıl olup da zamanla kendiliğindenliği bastıran bir savunmaya dönüştüğünü sorgular. İnsan, başkalarını kırmama ve iyi görünme kaygısıyla kendi duygularını bastırdığında özgürlüğünü, sahiciliğini ve kendilik duygusunu kaybeder. Gerçek olgunluk, duyguları inkâr etmek değil; risk alarak, hataya rağmen kendin olabilme cesaretini gösterebilmektir.

Rollo May’in verili yaşam örüntüsü ve sorumluluk ilişkisini sorguluyorum. Yaşamın belirlenmiş, değiştirilemez koşullarından söz ederken sorumluluğun nasıl mümkün olduğunu tartışıyorum. Çözüm, kişinin kendi yaşam ağını fark ederek geçmişi nesnel biçimde anlamlandırması ve bundan sonrası için bilinçli seçimler yapabilmesidir. Sekiz katmanlı verili yaşam örüntüsünü kullanarak değişmeyen ve değişebilen alanları ayırıyorum.

Rollo May’in “destiny” kavramını, dinsel “kader”den ayırarak “verili yaşam örüntüsü” olarak ele alıyorum: doğum, ölüm, genetik, kültür ve tarihsel olaylar gibi değiştiremeyeceğimiz koşulların bütünü. May’in güçlü analizini, kavramı tutarsız kullanması nedeniyle eleştiriyorum ve çözümü şu çerçevede öneriyorum: Değiştirilemeyenle değiştirilebilir olanı ayırt etmek, otomatik pilottan çıkıp bilinçli seçimlere yönelmek.

Son iki ayda hızlı değişim isteğiyle yola çıktım ama hayatın gerçekçi olmayan beklentilerimi yüzüme çarptığını gördüm. Asıl mesele dünyanın değil, benim değişmem gerektiği. İç sesim bana ihtiyaçlarımı hatırlatıyor ama onu bastırdıkça kendimle bağım kopuyor. Çocukluktan gelen deneyimler duygularımı yönetmeyi zorlaştırıyor. Değişim, bu sesi düşman görmeden, duygularımı fark edip onlarla temas kurmakla mümkün.

Freud ve Fromm'a göre medeniyetin ilerlemesi, bireyde strese yol açan sosyal ve kültürel yapıların oluşumuna neden olmuştur.

Geleneksel tıp, bazı faydalı uygulamalar sunsa da çoğu toplumda sağlık sorunlarını çözmede yetersiz ve zaman zaman tehlikeli olmuştur.